Rozliczenia pieniężne

Pewne komplikacje w zakresie wyboru formy rozliczenia pieniężnego mogą wynikać z treści art. 3 ust. 3, 3a, 3b i 4 GospU. Pzedsiębiorcy, będąc „stronami transakcji” (umów), w wyniku których powstają należności wskazane w tym przepisie (określone w wysokości minimalnej), mają obowiązek „posiadania rachunku bankowego i gromadzenia oraz wydatkowania środków pieniężnych za pośrednictwem tego rachunku” (art. 3 ust. 3 pkt 1 GospU). Jeżeli w przepisie tym nawiązuje się do rozliczeń pieniężnych jedynie w sposób bardzo ogólny (przez użycie wskazanej ogólnej formuły ustawowej), to może powstać kwestia o zakres przedmiotowy ustanowionego obowiązku w sferze stosowania form rozliczeń pieniężnych, przewidzianych w obowiązującym zarządzeniu z 1998 r.
Po pierwsze, można by bronić stanowiska, że ustawa z 1988 r. ogranicza możliwość wyboru jedynie do form rozliczeń bezgotówkowych (prostych i złożonych). Po drugie, można by też twierdzić to, że w grę wchodzą wszystkie formy rozliczeń, także - gotówkowe. Problem polegałby na tym, jak należałoby tłumaczyć zwrot „za pośrednictwem rachunku bankowego” (§ 2 ust. 1 zarządzenia z 1998 r.).
Ściśle biorąc, obie formy rozliczeń gotówkowych są przecież również dokonywane przy wykorzystaniu rachunku bankowego (np. rachunku wystawcy czeku gotówkowego, rachunku wierzyciela, na który dokonywana jest wpłata gotówkowa). Wydaje się jednak trafniejsze stanowisko pierwsze, ponieważ sformułowany w art. 3 ust. 3 pkt 1 GospU obowiązek „wydatkowania środków za pośrednictwem rachunku” nałożony został jednocześnie na dwie „strony transakcji” (rozliczenia). Wymóg ten nie zostałby więc zachowany, gdyby np. nastąpiła wpłata gotówki przez dłużnika na rachunek wierzyciela („pośrednictwo” tylko rachunku wierzyciela) lub w razie wręczenia wierzycielowi czeku gotówkowego (wypłata sumy czekowej z rachunku dłużnika). Problem pozostaje, oczywiście, otwarty.