Rozliczenia pieniężne

Jeżeli brak jakiegokolwiek porozumienia stron (wyraźnego lub dorozumianego) w przedmiocie określenia formy rozliczenia, powstaje kwestia, kto może skutecznie oznaczyć tę formę, wierzyciel czy dłużnik. Sporo argumentów przemawia za tym ażeby, w razie braku porozumienia stron co do formy rozliczeń, decydujące znaczenie miało w tym względzie stanowisko
dłużnika. Na dłużniku ciąży obowiązek zapłaty i jemu należy pozostawić (jeżeli nie ustalono inaczej) ostatecznie wybór sposobu (techniki) wywiązania się z tego obowiązku, oczywiście, z konsekwencjami wskazanymi m.in. w art. 486 KC (opóźnienie wierzyciela). Przy konstruowaniu „wezwania dłużnika do wykonania” w rozumieniu art. 455 KC, SN dostrzega m.in. konieczność umieszczenia w takim wezwaniu (dokumencie rozliczeniowym, fakturze) m.in. wzmianki „co do sposobu zapłaty” (uchwała SN z 19.5.1992 r., III CZP 50/92, OSNC 1992, Nr 12, poz. 219). Z uzasadnienia tego stanowiska nie wynika, m. zd., wniosek, że chodzi tu o wskazanie właśnie także formy rozliczenia pieniężnego.