Rozliczenia pieniężne

Rozliczenia gotówkowe obejmują wpłatę gotówki na rachunek wierzyciela lub czek gotówkowy (§ 3 zarządzenia Prezesa NBP z 29.5.1998 r.). Pozostałe, przewidziane w zarządzeniu Prezesa NBP z 29.5.1998 r. (§ 5 zarządzenia), formy rozliczeń należą do rozliczeń bezgotówkowych. Rozliczenia bezgotówkowe można podzielić na dwie grupy: proste i złożone. Te pierwsze obejmują:
1)    polecenie przelewu;
2)    polecenie zapłaty;
3)    czek rozrachunkowy;
4)    akredytywa rozliczeniowa. Rozliczenia złożone to:
5)    okresowe rozliczenie saldami;
6)    rozliczenie planowe;
7)    karty kredytowe (§ 5 i 10 zarządzenia).
Te ostatnie są bardziej skomplikowane z prawnego i organizacyjno-technicznego punktu widzenia. Wymagają szczegółowych porozumień między stronami rozliczenia i bankiem. Ich elementem mogą być rozliczenia proste (np. polecenie przelewu w ramach okresowych rozliczeń saldami).
W obecnej praktyce dominują przede wszystkim formy proste oraz rozliczenia za pomocą kart kredytowych. W roku 1997 uregulowano polecenie obciążenia rachunku bankowego dłużnika i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela, (zob. obecnie § 7 zarządzenia z 1998 r.).
W formie okresowych rozliczeń saldami dostrzegano nie bez racji elementy kontokorrentu w rozumieniu art. 533 KH. O walorach i możliwościach (też technicznych) wykorzystania okresowych rozliczeń saldami oraz rozliczeń planowych obecnie coraz częściej wspomina się w literaturze.
Coraz szersze zastosowanie mają obecnie bankowe karty kredytowe (płatnicze) powiązane z rachunkiem takiej karty (§ 10 zarządzenia). Wystawcą karty jest bank, przy czym podstawą wydania karty (tzw. debetowej) jej posiadaczowi może być umowa rachunku bankowego z tym posiadaczem (bieżącego, pomocniczego lub osobnego „rachunku karty”; zob. np. § 23 Regulaminu otwierania i prowadzenia rachunków bankowych w złotych w BIG BANK SA, Warszawa 1995). Posiadacza tzw. karty kredytowej może łączyć z bankiem umowa kredytowa.